«… Στο όνομα όχι μόνο της ανάπτυξης και της αποτελεσματικότητας αλλά και της «κοινής εργαλειακής λογικής», το ισχνό και απογυμνωμένο από την κυριαρχία του Κράτος μπορεί και πρέπει να περιορίζει τις παρεμβάσεις του στο «ελάχιστο δυνατό», σε ό,τι δηλαδή και μόνον είναι πρακτικά αδύνατον (διάβαζε ασύμφορο) να αναληφθεί και να διεκπεραιωθεί από τις ελεύθερες αγοραίες πρωτοβουλίες. Με την πρωτοκαθεδρία του αναπτυξιακού λόγου, δεν μπορεί να υπάρξει άλλο κριτήριο αποτίμησης της λειτουργίας των θεσμών από την εικαζόμενη συμβολή τους στην ανάπτυξη. Ως ύπατη ιστορική έκφραση ενός έλλογου, αλληλέγγυου, επιεικούς και ταυτόχρονα «ανθρώπινου» συστήματος αγοραίων σχέσεων, που αντλεί τη νομιμοποίηση από τις αξιακές του προδιαγραφές, το Κοινωνικό Κράτος πνέει τα λοίσθια…»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά: Η επινόηση της ετερότητας «Ταυτότητες» και «διαφορές» στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελ 89-90.

 

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς (1937-2026) κοινωνιολόγος, πανεπιστημιακός, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Διακρίθηκε για το ερευνητικό, διδακτικό και συγγραφικό του έργο στην κοινωνιολογία, την κοινωνική και πολιτική θεωρία και συνέβαλε ιδιαίτερα στη μελέτη του κράτους, της κοινωνικής αναπαραγωγής, των ανισοτήτων, της πολιτικής εξουσίας και της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Επίσης, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον δημόσιο επιστημονικό και πνευματικό διάλογο και θεωρείται μία από τις σημαντικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής κοινωνιολογίας (el.wikipedia.org).